Ciekawostki o Moniuszce

Artyści stanowią niezwykle wdzięczny obiekt różnego rodzaju anegdot czy ciekawostek. Biografia Moniuszki, prócz wersji oficjalnej, kanonicznej, drukowanej w encyklopediach czy podręcznikach, ma także mniej znaną stronę. To pewne barwne szczegóły, czyniące nam postać kompozytora bliższą i bardziej żywą.

1. Jak się okazuje, Moniuszko to nie tylko twórca opery Narodowej, ale także postać drukowana od 1990 roku na banknocie o nominale 100 000 zł. Kolekcjonerzy z pewnością kojarzą ten banknot. Można go też zobaczyć w Internecie.

2. Nad rozwojem talentu syna, w pierwszym okresie, czuwała matka przyszłego autora „Halki”. Udzielała mu pierwszych lekcji gry na fortepianie oraz śpiewa mu „Śpiewy historyczne” Niemcewicza.

3. Co ciekawe, gdy chłopak dorósł i stał się poważanym panem Stanisławem, czyniono mu poważne trudności w wystawieniu jego największego dzieła. W liście do Józefa Sikorskiego skarżył się, że dyrektorzy opery ociągają się z wystawieniem jego magnum opus. Tymczasem, jak pisze dalej kompozytor, grupa amatorów usilnie zabiegała o to, aby wystawić dzieło poza Warszawą, na deskach teatru amatorskiego. Moniuszko się zgodził, co więcej, bardzo chwalił sobie chóry oraz głos aktora odgrywającego Jontka (uważał, że żaden Warszawiak tak nie zaśpiewa).

4. Kto chciałby zobaczyć pamiątki po artyście, musi odwiedzić Warszawskie Towarzystwo Muzyczne im. Stanisława Moniuszki.

5. Jest autorem nieukończonej, pisanej w roku 1872 opery „Trea”. W 1870 pisał razem z Adamem Münchheimerem balet „Figle szatana”. Muzykę od trzech obrazów skomponował Moniuszko, do trzech – Münchheimer. Niestety, partytura zaginęła. Dzieła rekonstrukcji podjął się w roku 1984 Rafał Augustyn.

6. Napisał muzykę do ośmiu „Sonetów krymskich” Adama Mickiewicza.

7. Jego pierwsze dzieła (trzy pieśni i balladę „Trzech Budrysów”) wydano podczas studiów kompozytora w Berlinie.

8. Aby podreperować rodzinny budżet, zaczął pisać operetki i pieśni. Zwłaszcza te drugie, bardzo polskie i pełne emocji, trafiały do słuchaczy.

9. Autorem libretta do „Halki” był Włodzimierz Wolski. Halka pierwotnie była nazwana „Halką wileńską”, ponieważ właśnie w Wielkie była po raz pierwszy wystawiona (w 1848 roku).