Życiorys Moniuszki

Stanisław Moniuszko to jeden z najbardziej znanych polskich kompozytorów. Był także dyrygentem, pedagogiem oraz organistą. Dzieła Moniuszki są bardzo liczne – napisał między innymi 268 pieśni. Oprócz tego wiele oper („Halka”, „Sen Wieszcza”, „Flis”, „Rokiczana”, „Hrabina”, „Verbum nobile”, „Straszny dwór”, „Paria”, „Trea”), baletów („Monte Christo”, „Na kwterunku”, „Filge szatana”), operetek („Loteria”, „Żółta szlafmyca”, „Jawnuta”, „Betty”, „Beata”, „Nocleg w Apeninach”), a także: kantaty, msze…

Urodził się niedaleko Mińska, 5 maja 1819 roku. Jego ojcem służył w wojsku Napoleona, matka – miała węgierskie pochodzenie. Pierwszym nauczycielem Stasia była matka, która uczyła go gry na fortepianie (zobacz ciekawostki o Moniuszce). Później rodzina przeniosła się w do Warszawy, gdzie ośmiolatek zaczął naukę pod okiem Augusta Freyera (organista w kościele św. Trójcy), później do Mińska. Tam nauczycielem był Czesław Stefanowicz.

W 1837 [przyszły kompozytor wyjechał na studia do Berlina, gdzie uczył się trzy lata. Odwiedził między innymi Wiedeń, gdzie poznał trendy zachodniej muzyki operowej, a także pracował jako korepetytor chórów. Lata ciężkiej pracy zaowocowały pierwszymi kompozycjami wydanymi właśnie w Berlinie.

Moniuszko wrócił jednak do Polski, a konkretnie Wilna, gdzie się ożenił (z Aleksandrą Mullerówną), założył rodzinę (dziesięcioro dzieci) i podjął pracę pedagoga, organisty i organizatora życia muzycznego w mieście. W 1858 roku zwiedził Europę. Poznał wówczas Bedricha Smetanę, Rossiniego, Aubera i Gounoda. Zaczął być sławny, gdy wydano jego pieśni, które dzięki swojemu bardzo polskiemu charakterowi i emocjonalności trafiały do szerokich mas. Talent i umiejętności, a także sława, zadecydowały, że artysta przeniósł się z Wilna do Warszawy, aby zostać tam dyrygentem opery. Od 1864 pełnił jednocześnie z tą funkcją obowiązki wykładowcy w Instytucie Muzycznym w Warszawie.

Okres powstania styczniowego był bardzo niekorzystny dla recepcji twórczości kompozytora w Polsce. Mało kto interesował się słuchaniem muzyki w okresie walki narodowowyzwoleńczej. Artysta poważnie się zadłużył. Jednocześnie, poza granicami kraju, jego sława rosła. W 1872 roku zmarł nagle, na atak serca. Miał 53 lata. Jego pogrzeb był narodową manifestacją. Pochowano go na warszawskich Powązkach.